Guy Didelez

Guy Didelez

Guy Didelez

over deze auteur

Guy werd op 23 juni 1952 geboren in Merksem, een randgemeente van Antwerpen, waar hij nog altijd woont. Hij was de jongste van drie kinderen. Met twee oudere dochters was zijn vader best tevreden dat de naam Didelez, die je maar zelden hoort, door de geboorte van dat mannelijke nazaat(d)je nog niet dadelijk met uitsterven bedreigd was. Guy liep school in een volksschooltje in de buurt. In het eerste leerjaar twijfelde hij wat hij zou worden: brandweerman of schrijver. Maar toen hij in het tweede leerjaar merkte dat zijn klasgenoten allemaal een flink pakje groter waren dan hij, was de keuze vlug gemaakt. Tussen die bonken van brandweermannen zou hij in het niets verzinken. Hij zou het dus maar bij schrijver houden. Daarom begon hij in het tweede leerjaar aan een boek dat nooit afgeraakte. Zo’n patat van 100 bladzijden schrijven, bleek heel wat moeilijker dan de opstelletjes die hij voor de leraar verzon. Omdat hij later toch ook een inkomen moest hebben (hij bleef vanaf dat ogenblik dapper verder schrijven, maar slaagde er voorlopig niet in iets te publiceren) besloot hij voor leraar Nederlands te studeren. In die periode leerde hij ook Mieke kennen, waarmee hij ondertussen al meer dan 33 jaar getrouwd is. Toen hij na zijn studies naar het leger moest en daar zeeën van tijd had, slaagde hij erin zijn eerste boek te voleindigen. Dan volgde de ontgoocheling. Alle uitgevers weigerden het en Guy besloot toen zelfs met schrijven te stoppen. Maar toen hij een paar jaar later voor zijn drie zonen kinderversjes voordroeg, begon het opnieuw te kriebelen. Hij schreef een bundeltje kinderversjes bij elkaar, kopieerde het op tien exemplaren en stuurde het naar evenveel uitgeverijen. Resulaat: de tien gefotokopieerde exemplaren waren na verloop van tijd allemaal op de uitgeverijen verloren gegaan, zodat Guy verplicht was een nieuwe reeks te laten ‘fabriceren’. Die nieuwe lading bracht hem ook al geen geluk. Als hij al een antwoord kreeg, was dat steevast een weigering. Het werd hem dus al snel duidelijk dat een boek uitgeven helemaal zo simpel niet was… Intussen was hij ook met een bundel verhalen voor volwassenen van start gegaan. Moordende Verhalen heette die om de eenvoudige reden dat elk verhaal op een moord eindigde. En kijk… Die bundel werd wel aanvaard. Uitgeverij Heideland-Orbis bracht hem op de markt. De persreacties waren best behoorlijk, de bundel behaalde een vierde druk en even leek het erop dat Guy als schrijver echt gestart was. Niets was echter minder waar: Uitgeverij Heideland-Orbis werd immers opgedoekt en Guy stond als schrijver op straat. Zijn nieuwe manuscript stuurde hij naar zowat alle bestaande uitgeverijen. Net als bij zijn kindergedichten reageerden heel wat onder hen positief, maar toch weigerden ze stuk voor stuk het manuscript uit te geven. Het ging van kwaad naar erger en Guy dacht in alle eerlijkheid dat het onmogelijk was om in Vlaanderen een boek te publiceren.Uiteindelijk zat alles hem zo hoog dat hij een Zwartboek Uitgeverijen schreef. Geen gefantaseerd verhaal, maar het ware relaas (dat hij met brieven en documenten staafde) van zijn ‘kalvarietocht langs de uitgeverijen’. Korte tijd later werd het Zwartboek Uitgeverijen op de markt gebracht. Het liet heel wat stof opwaaien en tot op de dag van vandaag vindt Guy de kern van zijn aanklacht terecht. Gelukkig is er intussen voor jonge auteurs veel veranderd. Dat blijkt overduidelijk uit het feit dat er in 1985 (het jaar dat het zwartboek werd uitgegeven) slechts drie auteurs waren die voor het eerst een boek publiceerden. Het jaar nadien waren dat er 37… Na het Zwartboek Uitgeverijen publiceerde Guy bij de beginnende uitgeverij Nioba drie boeken, alle voor volwassenen: de roman Zuster Virginia, de verhalenbundel Veronicaen het toneelstuk Geelzucht. Toen echter bleek dat de uitgeverij contractbreuk pleegde en voor die publicaties niet betaalde, stond hij opnieuw met zijn rug tegen de muur. Wat moest hij nu beginnen? Na het Zwartboek Uitgeverijen waren de meeste uitgevers van volwassen boeken zo boos dat hij niet meer bij hen hoefde aan te kloppen... Op aanraden van vriend en collega-schrijver Patrick Bernauw maakte hij een ommezwaai. Hij begon jeugdboeken, toneel, hoorspelen en scenario's te schrijven.

boeken van deze auteur

  • Raspoetin

meer weten?

check de website van deze auteur.